ตัวเล็ก ณ Exteen

ช่วงนี้เหงาๆ เศร้าๆ เป็นอะไรไม่รู้บอกไม่ถูก บางครั้งก็เวิ่นเว้ออย่างแรง

ทำอะไรก็เบื่อ ทำอะไรก็ไม่ชอบใจตัวเองที่ตัวผมทำลงไป

เป็นแบบนี้มา 2-3 วันแล้ว ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้เข้าใจได้ เพราะมันไม่สามารถ

ร้องไห้อยู่กับตัวเองมา 2 วันแล้ว เพราะอะไรยังหาประเด็นไม่เจอหรือคิดไม่ได้เอง

แต่บางครั้งในการนึกถึงคนที่เรารักมันก็จะยิ่งทำร้ายตัวผมเองเข้าไปอีกด้วยซ้ำไป

คิดจะโทร.หาหลายครั้งในแต่ละวันพอจะกดโทร. ก็กดทิ้งเสียเพราะไม่มั่นใจในตัวเอง

ว่าเค้าอยากจะคุยกับเรารึป่าว เพราะก่อนนั้นก็เคยมีปัญหาก็ทางโทรศัพท์มาหลายครั้งแล้ว

จนมันยิ่งทำให้ผมคิดหนักเข้ากันใหญ่ ณ ตอนนี้ผมพยายามที่จะเลิกคิดและเลิกทำในสิ่งเหล่านี้

ปล่อยเวลามันไปเรื่อยๆ ผมคิดว่าถ้าเค้าอยากจะคุยกับผมก็เดี๋ยวคงโทร.มาหาเอง

ถึงกระนั้นเลยมันก็ทำร้ายผมเองอีกเช่นกัน เพราะไม่รู้ต้องรออีกนานแค่ไหน

บางครั้งที่เค้าโทร.มาแค่เห็นเบอร์ผมก็ดีใจแล้ว ถึงแม้บางครั้งผมจะหลับไปแล้วก็ตามแต่ก็ดีใจ

ที่ยังคิดโทร.มาหากัน เค้าเคยถามผมว่าจะคุยอะไรกันทุกวัน ผมไม่รู้ว่าจะบอกเค้าว่ายังไงดี

แต่ทุกครั้งที่ได้ยิน ได้พูด ได้คุย ผมก็มีความสุขแล้ว แต่ผมไม่รู้เค้าจะรู้สึกแบบเดียวกับผมมั้ย

ถึงแม้ผมจะออนเอ็มคุยกันแต่ก็ยังคิดจะคุยทางโทรศัพท์ ไม่รู้นะว่าเพราะอะไร

เค้ามักบอกผมเสมอว่าพอแล้ว คุยกันทางเอ็มก็ได้แล้วจะโทร. หากันทำมั้ยอีก

พักนี้ผมจึงไม่เป็นฝ่ายที่โทร. ถ้าเค้าอยากจะคุยเดียวก็คงโทร.มาหาผมเอง ผมว่าแบบนั้น

2-3 วันที่ผ่านมาผมรู้สึกว่าตัวเองเหงาแบบสุดๆ เบื่อแบบสุดๆ แต่เค้าก็ส่งเพลงมาให้ผมฟัง

พูดกับผมที่ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นโดยที่เค้าไม่รู้ตัวว่าเค้ากำลังทำให้ผมดีขึ้น ยิ้มได้ หัวเราะได้

ผมต้องขอบคุณเค้ามากๆ ที่ช่วยทำให้ผมหายเหงา หายเบื่อ หายเศร้า

น้ำตาที่มันไหลออกมาจากเบ้าตาของผมมันไหลออกมาแบบไม่ตั้งใจใดๆ ทั้งสิ้น

เหมือนเป็นกิจวัตรไปแล้วรึไง (วะ) ที่ผมต้องมาร้องไห้ก่อนนอนทุกค่ำคืน

ฟังเพลงอะไรก็โดนตา โดนใจผมไปหมดในตอนนี้ ทำไมช่างอะไรแบบนี้

วันนี้มีความคิดแปลกๆ และบอกกะที่บ้านไว้แล้ว ที่หายออกจากบ้านไปติดต่อไม่ได้

ไม่ต้องตกใจอะไรทั้งสิ้น เพราะเพียงแค่ต้องการหลีกหนีผู้คนรอบข้าง

ต้องการที่จะเดินทางเพียงคนเดียว ค่ำไหน กินนอน ที่นั่น ไปสัก 2-3 วัน ก็คงดี

เพื่อการที่ผมไปใช้ชีวิตตามลำพังโดยไม่ติดต่อใคร ไปในที่ที่อยากไป หรือในที่ที่สงบ

มันก็อาจช่วยให้ผมคิดอะไรได้มากขึ้นไปกว่านี้ ถ้าผมตัดสินใจต้องเดินทางไปคนเดียว

มันคงสนุกดี (ผมว่า) แต่ภัยต่างๆ ก็มีที่ต้องระวังดังนั้นขอเวลาคิดสักพักว่าจะเอายังไง

เพราะอะไรก็ไม่แน่นอนไปทั้งนั้น เพราะการเดินทางไปคนเดียวนั้นอาจเป็นการเดินทางครั้งสุดท้าย

หรือเป็นการท่องเที่ยวครั้งสุดท้าย ก่อนที่ผมจะไปอยู่ในที่ ที่ผมควรจะอยู่ ณ ตอนนั้น

ตราบใดที่ผมไปแล้วผมคงกลับมาได้เจอใครต่อใครที่ผมอยากเจอและใครต่อใครที่เค้าอยากเจอผม

ปล.(ปลาเล็กๆ)

- ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร อนิจจัง สังขารา

- สิ่งที่ทำและเป็นอยู่อาจเป็นคนคิดของคนโง่ๆ คนนึง

- ความเหงาไม่เข้าใครออกใคร ผมว่าแบบนั้น

- นั่งกินเหล้า กินเบียร์ กินสปาย คนเดียวมา 2 วันแล้ว

- เพลงประกอบวันนี้เค้าส่งมาให้ผมฟังเมื่อคืนก่อนนอน (ฟังไปร้องไห้ไป)

ขอบคุณที่ยังมีกันและกัน