ตะกี้เพิ่งได้รับสายจากคุณนายแม่ ซึ่งมีน้ำเสียงไม่ดีนักเท่าไหร่
บอกว่าจะขอปรึกษาเรื่องของน้องเม่น เพราะน้องเม่นไปสอบเลขแล้วไม่ผ่าน
ขนาดซ่อมแล้วก็ไม่ผ่าน ทั้งๆ ที่น้องเม่นก็เรียนพิเศษเลขแล้วก็ตาม
ตอนนี้น้องเม่นก็เลยไม่อยากเรียนเลขแล้ว วันนี้เช้าไปซ่อมก็ยังไม่ผ่านอีก ที่สำคัญ
ต้องซ่อมให้ผ่านก่อนวันพรุ่งนี้ คุณนายแม่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ก็เลยมาปรึกษาตัวเล็ก
คุณนายแม่ถามว่าเรื่องเรียนพิเศษเลขที่ใหม่ที่สอนดีๆ นั้นอ่ะ รู้จักบ้างไหม มีไหม
ที่จะสอนให้น้องเข้าใจมากกว่านี้ (ที่เรียนปัจจุบัน ถ้าเข้าใจไม่ผิดก็เรียนกับผู้สอนนี่แหละ)
ตัวเล็กเลยบอกว่าไม่รู้จักหรอก เพราะเดิมตอนนั้นก็เรียนเลขแค่พอผ่านมาได้เหมือนกัน
ไม่รู้จะให้ทำยังไง ที่สำคัญชีวิตห่างจากวงการมอปลายมาก็นานแล้ว คุณนายแม่ลองโทร.
ไปคุยกับอาจารย์เลขของน้องเม่นเลยได้ไหม ว่าไม่ผ่านตรงไหน อะไรยังไง จะได้แก้ตรงจุด
เพราะก็ไม่รู้จะแนะนำอย่างไรได้แล้วอ่ะ เพราะการเรียนเลขมันก็ต้องขึ้นอยู่กับน้องเม่นด้วย
ไม่ใช่จะเปลี่ยนที่ใหม่ แล้วจะเรียน ไปสอบ ได้ผ่านหมด
คุณนายแม่ก็บอกว่า โทร.มาปรึกษาแต่ก็เหมือนช่วยอะไรไม่ได้
ตัวเล็กบอกกลับไปว่า แบบนี้จะให้ทำยังไงล่ะ เพราะก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านด้วยนิ พอแนะนำให้แบบนี้
คุณนายแม่ก้ดันไม่พอใจ น้ำเสียงเปลี่ยนแบบนิ่งๆ ตัวเล็กก็ถามตรงๆ ไม่พอใจใช่ไหม
คุณนายแม่บอกว่าป่าว งั้นไม่มีไรก็แค่นี้แล้วกัน งั้นต่อไปก็ตัวใครตัวมันแล้วกัน
สรุป ตัวเล็กผิดใช่ไหมอ่ะ ที่ตอบแบบนี้ หาทางออกให้ไม่ได้
(น้ำตาก็ไหลออกมาเอง แบบไม่ได้สั่งได้อะไรเลย)
ปล.(ปลาเล็กๆ)
- ตอนนี้(จะ)ไม่เหลือใครแล้วใช่ไหมอ่ะ ที่บ้าน คนรัก บลาๆๆ ๆ
- ก็เข้าใจนะ ตอนนี้คุณนายแม่กำลังเป็นห่วงน้องเม่นอ่ะ
- ผิดใช่ไหมที่ไม่รู้อ่ะ
- น้อยใจ ที่สุด
คอมเม้นวันนี้สำหรับเจ้าของบล็อก แต่ยังเม้นกันได้ตามปกติครับ
มาฝากคัฟ